Thuisbevalling (deel 2)

De verloskundige adviseerde me om mijn bevallingswens los te laten. Ik hoopte maar dat dit niet zou leiden tot een zwangerschap van 42 weken…

Kwaad op mezelf, doordat ik mijn lichaam kennelijk zo slecht kende, negeerde ik de ochtend daarop de krampen in mijn buik. Het zou wel weer niet zo zijn. Ik vroeg me oprecht af waarom je lichaam geen apart mechanisme bezit, dat aantoont of je bevalling begonnen is. Internet bood ook geen soelaas, want ‘elke vrouw is anders, dus ook elke bevalling’. Ongetwijfeld waar, maar daar koop je als hormonenbonk niets voor. Mijn vriend, die wél vermoedde dat het nu misschien toch wel begonnen was, had inmiddels werk afgebeld en zorgde (eigenlijk zoals het grootste deel van die laatste maand) dat de kinderen overleefden. Nog in de veronderstelling dat dit weer loos alarm was, probeerde nog maar ik wat te slapen.

In de veronderstelling dat dit opnieuw loos alarm was, probeerde ik wat te slapen.

Pas tegen lunchtijd hees ik mezelf moeizaam in mijn joggingbroek en strompelde naar beneden, richting eettafel. De oudste vertelde daar levendig over school, terwijl ik met dichtgeknepen ogen de hevige kramp in mijn buik onder controle probeerde te krijgen. “Jij bent leuk!” mopperde ze, “zit ik hier iets te vertellen en dan let je helemaal niet op. En dan zeg je tegen mij dat ik je aan moet kijken als je tegen me praat.” Ik vertelde over de pijn, maar het maakte weinig indruk. Nuchter en openlijk teleurgesteld in haar moeders desinteresse merkte ze op dat ik dan misschien beter op bed kon gaan liggen.

Niet veel later deed ik dat dan ook maar. Toen ik rond de zeven uur lang vrijwel onafgebroken om de vier minuten krampen had gevoeld, belde ik op hoop van zegen toch maar. De verloskundige wilde komen kijken, maar ik hield het af. We spraken af dat als het aan zou houden, ik over een uur opnieuw zou bellen. Mijn vriend kwam elke keer even polshoogte nemen en raadde aan haar toch langs te laten komen. “Daar is ze toch voor? Dan weet je tenminste waar je aan toe bent,” vond hij. Cynisch en met in mijn achterhoofd dat de weeënactiviteit ongetwijfeld subiet zou stoppen als de verloskundige zich in een straal van tien meter rond ons huis bevond, wachtte ik af.

Wonder boven wonder kwam ze dit keer wel eindelijk met positief nieuws: het rijpen was klaar en mijn ontsluiting zou snel beginnen. “Wie weet tot vanavond al,” zwaaide ze me lachend gedag. Mijn moeder haalde de meisjes op en ik vroeg de oudste, voor ze wegging, of ze ’s nachts ook eventueel wakkergebeld wilde worden – mocht het snel gaan. “Ja natuurlijk,” glunderde ze. Net als wij kon zij ook bijna niet wachten.

Lees hier ook Thuisbevalling (deel 1)

Advertenties

4 gedachtes over “Thuisbevalling (deel 2)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s