Thuisbevalling (deel 3)

Mijn moeder had net de kinderen opgehaald. We zouden ze wel inlichten als het zover was. Misschien die avond al, maar kijkend naar afgelopen dagen vermoedde ik dat het ook zomaar nog een etmaal kon duren…

De pijnscheuten werden na hun vertrek scherper. Ik begon het inmiddels ook weer te herkennen van de vorige twee keer en besefte hoe anders dit was dan de (in verhouding) mini-pijntjes van afgelopen dagen. Bovendien wist ik ook weer de gouden stelregel: pas als je gaat afvragen of je het gaat redden, weet je dat het echt begonnen is.

‘Ontspannen’ was het toverwoord volgens bijna alle websites die ik bezocht had de afgelopen dagen en in een vlaag van hormonale verstandsverbijstering zette ik Tibetaanse meditatiemuziek op. Zodoende trof mijn vriend me niet veel later wiegend aan op de grond. Hij slikte zijn lach en commentaar in en probeerde begripvol te kijken, waar ik hem nog steeds dankbaar voor ben. Ik had het waarschijnlijk ook hilarisch gevonden, als ik het niet was die daar zo lag te creperen. Kennelijk vond de baby het ook niks, want de weeën leken weer af te nemen. Zuchtend stond ik op.

Wandelen dan maar. De verloskundige had immers gezegd: hoe onprettiger het aanvoelt, des te bevorderlijker voor het bevallingsproces. Intussen maakte mijn vriend het zichzelf gemakkelijk op bed met een formule 1 tijdschrift. Uit ervaring wist hij dat het nog best even kon duren en hij kon moeilijk met me meewandelen. Ik sjeesde namelijk inmiddels als een wandelende stormram over de bovenverdieping.

‘Ontspannen’ was het toverwoord. Daar zat ik dan, wiegend op de grond met Tibetaanse meditatiemuziek op de achtergrond. Waarschijnlijk vond de baby het ook niets, want de weeënactiviteit nam stante pede weer af.

Af en toe maakten we grapjes, maar na een krap uurtje was het klaar. Ik kon niet meer. “Misschien moet je haar toch maar even bellen,” piepte ik tussen twee weeën door, “ik weet dat het misschien raar klinkt, maar het voelt alsof ik er bijna ben.” Hij aarzelde geen moment en de verloskundige was er gelukkig snel. Ze constateerde dat ik inderdaad al op 8 centimeter zat. Ze brak mijn vliezen en bijna sneller dan het geluid had ik volledige ontsluiting.

In minder dan een kwartier tijd werd ons jongste meisje daar in mijn eigen handen geboren, in onze eigen slaapkamer. Geen gesleep of met weeën in de auto, bevallen in het volle tl-licht of in gezelschap van een heel team dat je edele delen observeert. Het was klein, intiem en heel speciaal. Mijn ouders en de kinderen wisten natuurlijk niet wat ze hoorden toen mijn vriend hen inlichtte; ze zaten net aan het avondeten en hadden op zijn vroegst vanavond een telefoontje verwacht. Ook de kraamverzorgster stapte net iets te laat binnen, toen ze al aan mijn borst lag te drinken. Wat een flitsbevalling! (uiteindelijk, althans)

Ik vermoed nog steeds dat het thuis zijn de voornaamste oorzaak van mijn (relatieve) ontspanning was. Je eigen omgeving, geen spanning onderweg in het verkeer, geen elftal ter begeleiding aan je bed of nieuwe onbekenden omdat mensen van dienst wisselen… Had ik dit maar eerder geweten!

Lees hier ook:
Thuisbevalling (deel 1)
Thuisbevalling (deel 2)

Advertenties

10 gedachtes over “Thuisbevalling (deel 3)

    1. Ja helemaal waar, het blijft zeker prachtig.
      Haha, grappig! Inderdaad, wij die weeën maar wegzuchten 😉 Maar tegelijkertijd hadden we ze niet kunnen missen, vind het ook heel mooi om te zien hoe de man waar je van houdt, verandert in een vader.

      Liked by 1 persoon

  1. Wat een fijne intieme bevalling heb je gehad! Dit is toch wel een mooi voorbeeld van hoe fijn een thuisbevalling kan zijn. Ik snap helemaal waarom je graag in het ziekenhuis wilt bevallen (wilde ik namelijk ook) maar op deze manier is thuis bevallen toch wel heel prettig! En wat ging je bevalling snel!

    Liked by 1 persoon

    1. Beetje mosterd na de maaltijd, late reactie, maar ja ik heb tot op de dag van vandaag geen spijt dat we de verloskundige volgden in haar advies. Ik kan me goed voorstellen waarom mensen het niet doen, maar gun elke vrouw zo’n fijne bevalling (waar ze die dan ook willen ‘uitvoeren’)

      Like

  2. Wat een mooi geschreven laatste deel van je bevallingsverhaal. En wat kan ik me inderdaad voorstellen dat het (toch wel) fijn is om thuis te kunnen bevallen! Geen gedoe met je weeën in de gaten houden wanneer het tijd is om het ziekenhuis te bellen, geen zorgen dat je een vluchttas klaar moet hebben staan en, het belangrijkste, heerlijk in je eigen vertrouwde omgeving, zonder inderdaad dat hele peloton aan vreemde mensen om je heen kunnen bevallen!
    Natuurlijk is het fijn om in het ziekenhuis alle benodigde hulp standby te hebben staan, mocht het nodig zijn, maar ik kan me voorstellen dat je inderdaad toch wat relaxter bent als je gewoon thuis bent en kunt blijven. Wie weet, mocht er hier nog een 2e komen, en we hebben de keus, gaan we dit ook wel overwegen!

    Liked by 1 persoon

    1. Dankjewel!

      Het grappige is dat we vrij lang de wens koesterden om in het ziekenhuis te bevallen. Daar is alles aanwezig, medisch personeel in geval van nood etc. De avond voor de bevalling vroeg de verloskundige of het echt geen optie was om thuis te bevallen en plotseling werd het een optie. Ben haar nog steeds dankbaar. Bovendien bleek het in de praktijk de enige optie, anders hadden we nu een snelwegkindje gehad 😉

      Mocht het zo zijn en de zwangerschap heeft weinig complicaties etc., dan is het in elk geval de overweging waard. Achteraf gezien gun ik iedereen zo’n bevalling.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s