Niet slapen; beproefde manier van martelen

We kijken de Dino Show als boven gehuil klinkt. Omdat ons babymeisje die middag geplaagd werd door koorts en misselijkheid, ren ik (zo goed en kwaad als nog kan op dit tijdstip) naar boven. Ze omklemt mijn arm zodra ik haar uit bed til en gaat rustig mee naar beneden. Alle energie waar het haar eerder aan ontbrak, borrelt nu op. Ze lijkt een feestje te willen bouwen op het moment dat wij naar onze nachtrust verlangen. Reden? Twee doorkomende boventanden. Maakt het wakker zijn niet prettiger, maar begrijpelijk. We slapen daarom tijdelijk in shifts, vannacht mag hij even bijkomen.

Ik streel haar donkere haartjes als ik haar aanleg. Gulzig begint ze te drinken, hoewel niet voor lang. Halverwege onderbreekt ze haar sessie met brede glimlach, om niet veel later volledig los te laten. Ze klautert over me heen, op zoek naar losliggende haren om aan te trekken. Ter afleiding geef ik haar een knuffel in handen, hopend dat ze snel weer gaat liggen. Tevergeefs, want niet veel later schatert ze het uit. Tja, waarom slapen als je ook bovenop mama’s hoofd kunt gaan liggen? Vermoeid kijk ik op mijn telefoon: half 12. Zou ze misschien stevige trek hebben? Ik maak beneden een papfles, die gelijk op gaat. Nu zal ze toch wel gaan slapen, vermoed ik.

En inderdaad, een halfuur later lijkt ze te gaan liggen. Wederom niet lang, kennelijk was het allemaal schone schijn. Echt, niets frustrerender dan zien hoe de klok tijden aantikt waarop jij al lang had willen slapen. Bovendien ben ik niet geschikt als menselijke speeltuin. Knorrig hijs ik mezelf overeind, me afvragend hoe mijn vriend toch altijd die energie weet te vinden voor hun nachtelijke wandelsessies. Ik knip het licht weer aan en kijk hoofdschuddend in de ogen van een stralende baby. Onwillekeurig glimlach ik terug, maar weer ook: dit is funest voor mijn toch al zo enorme slaaptekort.

Ongetwijfeld tegen alle protocollen in zet ik haar in haar eigen bed, licht aan. Ik geef het op, dan maar niet slapen. Om de tijd te doden, besluit ik te gaan lezen en laat haar zelfstandig spelen. Zolang ze niet huilt, zal het wel goed zijn. En wat schetst mijn verbazing? Binnen nog geen kwartier hoor ik gelijkmatige ademhalen. Voorzichtig kijk ik in haar bedje. Opgekruld ligt ze te slapen, zo over haar knuffel heen. Een blik op de klok leert helaas dat het al na half 2 is. Zou dit nu die gevreesde sprong zijn? En zo ja, wanneer houdt die dan weer op?

Alle tips zijn ontzettend welkom!
(En het welbekende hart onder de riem ook…)

Advertenties

22 gedachtes over “Niet slapen; beproefde manier van martelen

  1. Afgezien van dat half 2 hier het standaard gaan slapen uur is, wil ik hoor wel eerder geen kind meer rond mij 😉
    Hier hielp een hele tijd dus inderdaad kind in bed en 1 van ons er naast gaan zitten lezen tot die slaapt. Werkt nu niet meer maar bon voor zolang dat dus goed gaat 😉

    Liked by 1 persoon

      1. De jongens slapen normaal gezien zelfstandig in. Nu ja, de oudste twee toch. De jongste zoon is een 50/50 verhaal. Gisteren moesten we er weer naast blijven zitten tot hij sliep.
        Moe is my middle name 😉 Nee, ik mag uitslapen tot 8 uur (jeej) en mijn lichaam is het inmiddels gewoon. Het is nu ook niet dat ik zoveel keuze heb. Overdag thuisonderwijs, ’s avonds hardlopen en huishouden en ja ’s nachts de webshop. Ik vind het niet erg, ooit betert dat wel.

        Liked by 1 persoon

      2. Gelukkige, dat scheelt iets. En wat knap zo’n verdeling, snap je indeling wel want je komt denk ik uren tekort in een dag. Bijzonder wat je lichaam kennelijk aan kan hè?

        Like

  2. Hier kan ik je helaas geen advies in geven. Ik bracht er drie groot, en ben zeer zelden in de nacht voor ze mijn bed uit geweest. Hoe deed ik dat? Ik haalde nog voordat de eerste geboren werd, een boek bij de bieb en dat volgde ik. Dat werkte. Vanaf de eerste nacht leerden ze, dat er ’s nachts, zeg maar tussen 22:00 en 6:00, geen service was. Ik wilde desnoods nog wel eens aan een wiegje schommelen of een liedje zingen, maar verschonen zat er niet in en voeden of spelen al helemaal niet. Dat kon je toen nog doen zonder voor kindermishandelaar te worden aangezien. Er zal vast wel bezwaar tegen zijn als nu niemand het meer doet – maar het maakte het leven wel erg overzichtelijk. Ook voor de kinderen, die binnen een paar nachten na hun geboorte wisten wat de regel was: de nacht is om te slapen. Ik ben zelf ook nog zo opgevoed. Nooit een nachtvoeding gehad.

    Maar als je kind eenmaal gewend is aan 24-uursservice, kan je het niet zomaar ineens op zo’n schema zetten. Ik wens alle ouders die hiermee tobben dus veel wijsheid en sterkte, en vooral ook veel slaap.

    Liked by 1 persoon

    1. Ik heb het altijd al een raar idee gevonden: eerst baby’s een nachtritme qua voeding aanleren en vervolgens afleren. Onnatuurlijk voelde het, zeker omdat die kinderen hier in principe door sliepen. Toch maar wakker gemaakt omdat het verteld werd, maar als ik dit dan lees denk ik nee.. Als er ooit een vierde zou komen, doe ik het echt anders.

      Liked by 1 persoon

      1. Kinderen die spontaan doorslapen wakker maken voor een voeding? Het komt op mij over als absurd. Oudermishandeling. En er is nog iets: voor de (ontwikkeling van) de hersenen is het goed om periodiek te vasten, dwz een ruimte van een aantal uren te laten tussen voedingen. De grootste ruimte krijg je meestal in de nacht. In veel culturen is het daarnaast gebruikelijk om regelmatig, bijvoorbeeld 1x per week, een dag te vasten. En daarnaast een vaste periode ieder jaar. Met een baby moet dat natuurlijk even anders – maar wat ik bedoel is dat met enige regelmaat een poosje niet of minder eten, voor de ontwikkeling juist goed is. Dit komt de laatste jaren uit wetenschappelijk onderzoek.

        Wie zou dat verzonnen hebben, dat je kinderen ’s nachts moet voeden ook al vragen ze er niet om? Het klinkt als een reclametekst van een babyvoedingproducent.

        We leven in een cultuur van massale overvoeding. Daar wordt aan verdiend.

        Liked by 1 persoon

      2. Ik vind het ook een raar idee. Stom dat je jezelf als jonge moeder zo laat overrompelen en tegen je intuïtie handelt. Het gekke is ook dat aan de ene kant verteld wordt dat je baby heel knap zijn behoefte aan voeding zelf regelt, maar we aan de andere kant dus zo strikt vasthouden aan die 2-4 tussen elke voeding. Mooi onderwerp voor een blog trouwens! Zal eens op onderzoek gaan.

        Liked by 1 persoon

      3. Ik heb gewoon geluk gehad met de opvoedingsadviezen van die tijd. Doordat het kind geleerd werd om door te slapen, kon je zelf ook slapen. Daardoor kon je je herstellen van de zwangerschap en de bevalling. Dat zijn toch heel zware episodes voor je lichaam om door te maken, niet te onderschatten. Wij hoefden niet in de nacht met het kind bezig te zijn, en ook niet een paar weken na de geboorte weer erop uit om geld te verdienen. Dat maakte het herstellen een stuk makkelijker. Je kon ’s nachts slapen en dan ’s middags ook nog eens gelijk met je kind een tukje doen. Ik vind dat op het moment de zorg voor baby’s overdreven wordt, met die nachtvoedingen, en dat tegelijk en daardoor, de zorg voor moeders tekort schiet.

        Liked by 1 persoon

      4. Mooi verwoord (als altijd eigenlijk). Ik hoefde inderdaad niet direct de werkvloer weer op en dat scheelt ontzettend kan ik zeggen. Ook emotioneel gezien prettig om te herstellen van alles.
        Met meer dingen schieten ze door. Laatste trend is de navelstreng niet meer knippen. Lijkt me ook onhandig vervoeren: kind in maxi cosi of kinderwagen en rottende placenta ergens ernaast. Geen idee waarom je dat zou willen. Al is dat een andere discussie!

        Liked by 1 persoon

      5. Haha, grappig beeld.
        Ik heb het even opgezocht. Het nieuwste advies schijnt te zijn om 2 à 3 minuen te wachten voordat je gaat knippen. Als het kind er net uit is, is de placenta nog actief. Dus dat lijkt me niet verkeerd. Maar even later wordt de moederkoek ook geboren natuurlijk en dan heeft het hele ding weinig nut meer, lijkt me. De navelstreng sluit dan zichzelf af, als er nog niet geknipt is. Ik neem aan dat tegen die tijd iedereen aan het knippen, zagen of bijten slaat 😉

        Liked by 1 persoon

      6. Wij lieten de navelstreng inderdaad ook ‘uitkloppen’. Vond het logisch klinken. Maar inderdaad na de geboorte is de placenta gewoon een stuk vlees lijkt me, en je biefstuk laat je ook niet tien dagen buiten de koelkast.

        Liked by 1 persoon

  3. Hoe oud is ze nu? Ik wil je niet ontmoedigen maar tot mijn dochter’s 2e jaar ging het hier ook zo. Wat extra vervelend was, was dat ze het niet kon uitleggen en we van alles probeerden zonder effect. Op een gegeven moment gingen de sprongetjes en tandjes over in verlatingsangst maar daar ‘kunnen we wat mee.’ En nu snapt ze het verschil tussen dag en nacht dmv het nachtlampje dat aangaat. Misschien een tip? Sterkte, ook ik heb maandenlang op 3 uur slaap gefunctioneerd (en doe dat soms nog.)

    Liked by 1 persoon

    1. Lastig is dat hè, als ze nog niet kunnen uitleggen waar het aan scheelt. Maar goed, we zullen ons maar vast voorbereiden. Dat van het lampje vind ik een goede tip, dankje. En bizar wat je allemaal kunt zonder goede nachtrust!

      Like

  4. Wat toevallig!! Volgens mij heb ik hier ook een sprong ofzo
    Of een mannetje dat mij ontzettend aan het uit testen is.. Hij begint te huilen en dan loop ik naar boven, ziet die me begint die hard te lachen… Zucht
    Ik weet t ook niet zo goed

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s